.

ΟΛΗ Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΑΥΤΟΝΟΜΙΑΣ ΣΕ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ

Ξαναδιάβαζα το fightclub πρόσφατα. Κατά τη γνώμη μου το σημαντικότερο λογοτεχνικό έργο μαζί με τον ξένο του Καμύ.
Έχει υποτιμηθεί πολλάκις ως κριτική στην εμπορευματοποίηση και στον καταναλωτισμό ή ως ύμνος στο μηδενισμό.
Αυτού του τύπου η θεώρηση είναι τόσο υπεραπλουστευτική, όσο το να χαρακτηρίζεις το matrix ύμνο στην τεχνοφοβία. Καμμία σχέση.
Αυτό που πραγματικά πραγματεύεται το fightclub είναι η αγωνιώδης, υπαρξιστική αφύπνιση του μικροαστού κι η κραυγαλέα αντίδρασή του απέναντι σε έναν κόσμο μάταιο, εκφυλισμένο κι ανούσιο.
Φυσικά η ευθύνη για τον κόσμο αυτό ανήκει στον καπιταλισμό.
Το βιβλίο όμως πραγματεύεται πρωτίστως την κρίση των ιδεών.
Ο ήρωας εκκινεί από μια εσωτερική επανάσταση (που στο μεταμοντέρνο κόσμο οδηγεί σε ψυχοπάθεια) που μετουσιώνεται στο κοινωνικό.
Ο βασικός στόχος του είναι με μια λέξη ο μικροαστισμός, η κυρίαρχη νοοτροπία που διαφεντεύει τα πάντα, από το savoir vivre και την πολιτική ορθότητα μέχρι κάθε έκφανση των ανθρώπινων σχέσεων.
Αν οι εξουσίες σήμερα δεν ήταν τόσο εξόφθαλμα φασιστικές και κουτές θα αρκούνταν στο μικροαστισμό για τη βιοπολιτική διαχείριση του πληθυσμού.
"Ο μεγάλος μας πόλεμος είναι πνευματικός, η μεγάλη μας κρίση είναι οι ζωές μας"
Σκεφτείτε μόνο το εξής:
Πως θα αντιμετωπιζόταν σήμερα, την εποχή της γυμνής ζωής, του υγιεινισμού και της απόλυτης αυταρέσκειας, κάποιος που θα ισχυριζόταν ότι για να πετύχουμε οτιδήποτε πρέπει πρώτα να πιάσουμε πάτο;
Ο μεταμοντέρνος άνθρωπος έχει αποβλακωθεί τόσο πολύ από τα ψυχοφάρμακα και την τηλεόραση που έχει καταπέσει στο επίπεδο του ζώου με μοναδικό σκοπό της ύπαρξής του τη διασφάλιση της επιβίωσης και τη διαιώνιση του βλακώδους είδους του.
Και για όσους κάνουν κριτική στο βιβλίο για τη βίαιη και "μηδενιστική" μετάβαση στο κοινωνικό σημειώνω:
Καταρχάς τι μπορεί να επιτευχθεί σήμερα χωρίς βία; Πιθανότατα τίποτα.
Επιπλέον, τι παραπάνω θα είχαν να προτείνουν οι Μαρξιστές ή μεταμαρξιστές για τη σημερινή κατάσταση;
Ο ήρωας του βιβλίου εκκινώντας από τη μεταβολή στην ατομική του ψυχολογία και κοσμοθεωρία δεν μένει αποσβολωμένος απέναντι στο συστημικό θηρίο.
Βάλλει κατ' αυτού με όποιον τρόπο μπορεί. Βάλλει και κατά του εαυτού του που είναι συνυπεύθυνος για το θηρίο.
Μια τέτοιου τύπου κοσμοθεωρία θα θεωρείτο σήμερα, ιδίως μετά το πισωγύρισμα της ανθρωπότητας με τον ιό της ντροπής, όχι απλά πολυτέλεια, αλλά πραγματική ψυχοπάθεια.
Ας προσπαθήσουμε να γίνουμε ψυχοπαθείς λοιπόν!