.

WELCOME TO THE MACHINE

Είναι τα πρώτα βήματα της νέας ή παλιάς, λίγο πολύ το ίδιο κάνει, κανονικότητας.
Και παρότι γενικά υπάρχει μια σχετική χαλαρότητα, φαίνεται ότι στον χώρο της εκπαίδευσης δεν είναι το ίδιο.
Επανεκκίνηση λοιπόν για την εκπαίδευση με ένα παιδί ανά θρανίο, κατάργηση απουσιών, άρα προαιρετικότητα της εκπαίδευσης, απουσία του 80% των μαθητών, επαναλήψεις αντί για νέα ύλη, προπαγάνδα και πρακτική εξάσκηση στις τυπολατρείες της νέας κανονικότητας κανα δυο ώρες τη μέρα και φυσικά καθορισμένες τελείες ή τετραγωνάκια ή κυκλάκια για την ώρα του διαλείμματος.
Από ότι φαίνεται τα παιδιά και η εκπαίδευση είναι τα πρώτα θύματα της νέας κανονικότητας.
Τι νόημα έχει ένα από πριν υποτιμημένο αχολείο χωρίς πραγματικά μαθήματα και με άδειες αίθουσες ;
Τι νόημα έχει ένα σχολείο χωρίς συναισθηματική και σωματική επαφή των μαθητών;
Αφού δεν είναι έτοιμοι ακόμα για το ολοκληρωτικά digital σχολείο μετέτρεψαν αυτό σε όσο το δυνατόν πιο εικονικό, πιο virtual...
Και τι νόημα έχει αυτό το σχολείο; Μα την κατασκευή υπηκόων.
Είναι κρίμα που ως γενιά διαλέξαμε τα παιδιά μας για πρώτα θύματα του ιού της ηλιθιότητας.