.

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ…

Για όλους εμάς λοιπόν που νομίζαμε ότι τα παιδιά είναι δικά μας, ότι θα «χτίσουμε» το «είναι» τους με ποιοτικές εξωσχολικές δραστηριότητες, με μουσικο - κινητικές ασκήσεις ενσυναίσθησης, με ποιοτικό παιδικό θέατρο, με ελεύθερη ζωγραφική και με παραμύθια του Τριβιζά. 
Για όλους εμάς που τα «ποιοτικά εφόδια» ήταν κάποιο στυλιζαρισμένο σανό για τα πουλέν μας, που με μεταμοντέρνα γλώσσα περιγράφαμε πάλι την αντίληψη ότι τα παιδιά μας είναι ιδιοκτησίες μας, που στολίσαμε με χίπστερ κορδέλες το μικροαστισμό μας για να μη μοιάζουμε με τους γονείς μας.
ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΜΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ, ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ…
Και σε αυτή την εφιαλτική της στροφή τα παιδιά «μας» προορίζονται για τέτοια σχολεία, για την αποξένωση, την αποστείρωση, τη μισανθρωπία, την απόλυτη παρακολούθηση για την εκπαίδευση στην προπαγάνδα και στη βλακεία.  
Για αυτά τα  σχολεία που όταν για λίγο δεν θα κοιτάς σε οθόνες θα καταγράφεσαι από κάμερες...
Τα παιδιά και οι έφηβοι δεν είναι ιδιοκτησίες. Κόντρα στα πρέπει και στις σύγχρονες «φυλακές» θα βρουν τρόπους να ερωτευτούν, να φιληθούν και να  χουφτωθούν, να βάψουν με σπρέι τοίχους, να καπνίσουν στα κρυφά, να βρουν αλανιάρικους κανόνες για το ποδόσφαιρο σε πλατείες, να καβαλήσουν ποδήλατα και μηχανάκια, να σκαρώσουν ρίμες και να τις τραγουδήσουν.
Ναι στα παιδιά, είναι η ελπίδα, η ελπίδα να ακυρώσουν τον κόσμο που χτίστηκε (και) από εμάς και που πήραμε την ευθύνη να τα φέρουμε… 
Τα παιδιά δεν είναι δικά μας! Είναι της κοινωνίας – και γι’ αυτό μπορούν να την αλλάξουν.
Είναι της ιστορίας – και γι’ αυτό μπορούν να την κυλήσουν προς τα εμπρός…
Η φώτο  είναι από σχολείο της Κίνας. Η Ελλάδα είναι «φτωχός συγγενής». θα φτιάξει σχολεία με αποξένωση και μισανθρωπία αλλά με λιγότερα gadget…