.

ΠΡΑΤΤΩ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΔΑΙΜΟΝΑ ΕΑΥΤΟΥ

Ένα όμορφο κείμενο από την αγαπητή αναγνώστρια Ελένη:
Εγώ πιστεύω ότι ...
όχι όχι κανείς λάθος γιατί ...
μα ο τάδε επιστήμονας είπε ...
αφού τα νούμερα δείχνουν πως ...
Στο τέλος της ημέρας έχει σημασία ποια άποψη θα επιλέξουμε να υιοθετήσουμε ;
Όλες είναι κάπου βασισμένες, όσο αντίθετες και να μοιάζουν μεταξύ τους κι αυτή ακριβώς είναι η ομορφιά του κόσμου μας !
Πολύπλοκα πλάσματα που συνθέτουμε μια παλέτα ζωής απρόβλεπτη και κατά κύριο λόγο χαοτική.
Το αδύναμο σημείο μας ;
Ο φόβος της λήξης μας.
Το όπλα μας σε αυτό ;
Ανθρώπινη βούληση, έκφραση της ψυχής μας με οποίο τρόπο αυτή γαληνεύει.

Δεν ξέρω αν υφίσταται  πανδημία, όπως έχει παρουσιαστεί, αλλά δεν με ενδιαφέρει κιόλας, όπως δεν με ενδιαφέρει οποιοσδήποτε άλλος πιθανός τρόπος μπορεί να με σκοτώσει randomly.
Αυτό που πραγματικά με κόφτει είναι να μπορώ όσο ζω να είναι με τους όρους που ορίζει το ένστικτο μου μεμονωμένα και customized.
Να πράττω κατά του δαίμονα εαυτού με όποιες συνέπειες αυτό συνεπάγεται, με τη βασική προϋπόθεση όμως αυτές οι συνεπείς να μην συνιστούν επιβολή μιας παράλογης κι απρόσωπης μαζικής κοινωνίας-κράτους που θέλει να χωρέσει δισεκατομμύρια ψυχές διαφορετικότητας σε ένα πλαίσιο ραμμένο σε μέτρα που μπορεί να ελέγχει με το πάτημα ενός κουμπιού.
Κι αφού, όπως διαφαίνεται δεν μπορούμε να το αποφύγουμε, τουλάχιστον ας είναι αυτό το κουμπί το restart κι ας το προσαρμόσει ο καθένας εξατομικευμένα, αφήνοντας τη δίκη του ανθρώπινη πινελιά στις νέες σελίδες που έπονται να γράψουν ιστορία.