.

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΜΑΧΟΙ, ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ "ΑΘΩΟΙ"

Είμαστε και πάλι την κλασσική φάση που ο κόσμος "ξυπνά" μετά το στημένο εις βάρος μας ρεσιτάλ κρατικής προπαγάνδας, πανικού και παραπληροφόρησης κι είναι και πάλι έτοιμος να βροντοφωνάξει "μας κορόιδεψαν" και να μοιράσει μούτζες στο Σύνταγμα κραδαίνοντας την ελληνική σημαία κι αγκαλιά με κάθε καρυδιάς καρύδι, καναλιζαρισμένος από το σύριζα, τον Τράγκα, τους ακροδεξιούς ή κι όλους μαζί.
Δεν είμαστε από αυτούς που πιστεύουν ότι οι λαοί πέφτουν θύματα των κυβερνήσεών τους. Κι όχι μόνο επειδή τους ψηφίζουν.
Διότι ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας είναι βαθιά συντηρητικό, φοβικό, οπισθοδρομικό και κατά βάση ηλίθιο και στηρίζει, έστω παθητικά κι από την τηλεόρασή του, όσα ζούμε σήμερα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ακόμα και σήμερα που ο κορονοιός απομυθοποιήθηκε ακόμα κι από τα χείλη του εθνικού ψάλτη (άθελά του ή ηθελημένα δεν θα μάθουμε ποτέ) η μεγάλη πλειοψηφία ανησυχεί πολύ ή αρκετά για τον ιό...Υπάρχουν γονείς που δεν στέλνουν τα παιδιά τους στο σχολείο μη τυχόν και κολλήσουν (κι εδώ κατά βάθος κρύβεται η κατ' αυτούς προαιρετικότητα ή ασημαντότητα της εκπαίδευσης)
Ούτε ο φόβος ή ο πανικός είναι δικαιολογία, ούτε η άνωθεν επιβολή. Στον φόβο εξάλλου στηρίχτηκε  η επικράτηση του ναζισμού. Οι κοινωνίες δεν είναι αμέτοχες ευθυνών για τις κυβερνήσεις τους.
Όταν η Ann Clark έγραφε το 1984 το πιο γνωστό της κομμάτι μιλώντας για την αποξένωση, το φόβο, την αμφιβολία, τον εσωτερικό εχθρό και την απάντηση σε αυτόν με το πάθος για ζωή, δεν είχε ιδέα τι θα ζούσαμε σήμερα.
Αντιδράσεις τύπου συσσώρευση μαζών στο Σύνταγμα δεν είναι παρά βαλβίδα αποσυμπίεσης του συστήματος και καταλήγουν σε μια εκ νέου δυνατότητα διοχέτευσης, καθοδήγησης κι ελέγχου.
Η αντίσταση είναι μια προσωπική επιλογή που εν συνεχεία μετακυλίεται στο κοινωνικό (ή κι αντίστροφα αν θες), στις πλατείες, στις γειτονιές, στα κινήματα, αλλιώς χάνεται. 
Και φυσικά στην αντίσταση αυτή δεν θα βρεις πολέμιο μόνο το κράτος, αλλά κι αυτόν που θα μοίραζε μαζί σου μούτζες στο Σύνταγμα.



Our Darkness
Ann Clark
Through these city nightmares you'd walk with me
And we'd talk of it with idealistic assurance
That it wouldn't tear us apart
We'd keep our heads above the blackened water
But there's no room for ideals in this mechanical place
And you're gone now
Through a grimy window that I can't keep clean
Through billowing smoke that's swallowed the sun
You're nowhere to be seen
Do you think our desires still burn
I guess it was desires that tore us apart
There has to be passion
A passion for living, surviving
And that means detachment
Every-body has a weapon to fight you with
To beat you with when you are down
There were too many defence between us
Doubting all the time
Fearing all the time
Doubting all the time
Fearing all the time
That like these urban nightmares…