.

ΑΛΛΟ ΟΙ ΠΛΑΤΕΙΕΣ (στις γειτονιές) ΚΑΙ ΑΛΛΟ Η ΠΛΑΤΕΙΑ (Συντάγματος)

Εδώ και δεκαετίες ο δημόσιος χώρος, οι πλατείες (και όχι μόνο) βάλλονται ασταμάτητα. Είναι λέει (ο δημόσιος χώρος) βρώμικος και έχει μικρόβια. Είναι λέει επικίνδυνος γιατί έχει εγκληματικότητα. Κάνεις λέει κακές παρέες (ειδικά εάν είσαι έφηβος) γιατί έχει αλητεία. Και φυσικά είσαι ντεμοντέ και παρακμιακός εάν συχνάζεις εκεί.
Τα αγκυλωμένα σώματα των lifestyle, τα στυλιζαρισμένα ρούχα και τα γυαλιά ηλίου (λες και θα κάνεις ηλεκτροσυγκόλληση) ταιριάζουν σε στιλάτες καφετέριες και ψαγμένα μπαράκια, δεν ταιριάζουν με παγκάκια σε πλατείες των πυκνοκατοικημένων γειτονιών της Αθήνα.
Κρατήστε όμως αυτό: Οι πλατείες, παρά την εναντίον τους «ρητορική» δεν έμειναν ποτέ έρημες. Απλώς διάφοροι (ακόμα και εάν νομίζανε ότι είναι “προοδευτικοί”) αποστρέφανε το βλέμμα τους από τις πλατείες, γιατί εκεί είχαν ξεμείνει όσοι δε χώραγαν στις (ή όσοι δε γούσταραν τις) στενές νόρμες του εμπορεύματος: ηλικιωμένοι, "αλητο – έφηβοι" και πολλοί μετανάστες… 
Στις μέρες της καραντίνας, οι πλατείες ξεκίνησαν έρημες και σταδιακά άρχισαν να κερδίζουν πόντους. Εμφανίστηκαν οι παλιοί θαμώνες τους αλλά και κάμποσες καινούργιες φιγούρες. Ακόμα και όταν συζητούσαν τρομαγμένοι για τον «αόρατο εχθρό», το άραγμα σε πλατείες ήταν μια αντικειμενική εναντίωση στον κωδικό 6 των υπεύθυνων δηλώσεων. Δεν ήταν μία σκόπιμη μετακίνηση «άσκησης» ή απαραίτητου λόγω εγκλεισμού «καθαρού αέρα», αλλά μία κοινωνική εμπλοκή, μία «άσκοπη» για τα μέτρα των εξουσιών συναναστροφή, μια αλληλεπίδραση χωρίς τη μεσολάβηση των οθονών.
Με την λήξη της καραντίνας στις πλατείες (σε όλες τις πλατείες) γίνεται «χαμός», ηλικιωμένοι, νέοι παιδιά, αράζουν και γουστάρουν… Και έτσι έχουν μπει στο κέντρο του κάδρου του θεάματος… Και έτσι στο δημόσιο λόγο μοιάζουν περικυκλωμένες από κρατικά τηλεοπτικά σποτ, ΜΑΤ και κάμερες…
Δεν ξέρουμε πολλά για την Αγία Παρασκευή. Έχουμε όμως μια γνώμη για την Αγίου Γεωργίου στην Κυψέλη.
Η Αγίου Γεωργίου ήταν κάποτε πλατεία γειτονιάς. Σταδιακά έγινε στέκι εναλλακτικής νεολαίας (και όσο και εάν ξενερώνουμε, το χιπστερικό μπαράκι «Βίλατζ» είχε κομβική σημασία), η οποία εκτόπισε σε κάποιο βαθμό τους παλιούς θαμώνες. Στις μέρες της καραντίνας η πλατεία έμεινε ζωντανή και με την λήξη της «αντεπιτέθηκε».  
Η Πλατεία Αγίου Γεωργίου και όσα συνέβησαν εκεί (μαζική συγκέντρωση, διαδήλωση, σύγκρουση με τα ΜΑΤ), μπορούν να προσανατολίσουν τις εκατοντάδες άλλες «πλατείες» της πόλης: Το άραγμα στην πλατεία είναι έδαφος άρνησης στο «θαυμαστό καινούργιο κόσμο» και γι’ αυτό πέρα από Απαξίωση θα βρει μπροστά του και Αστυνομία.
Ωστόσο από την Αγίου Γεωργίου ξεκινάει και ένα άλλο μονοπάτι, προς Πλατεία Συντάγματος μεριά. Προς την «αγανακτισμένη» ακινησία ή προς την  πολιτική κεφαλαιοποίηση της κοινωνικής άρνησης του ολοκληρωτισμού από μηχανισμούς της Αριστεράς, από συστημικούς δηλαδή μηχανισμούς.
Η συστημική αριστερά προσπαθεί να κρύψει τη χρεωκοπία της και να βρει ένα ρόλο στο ζήτημα «καταστολή». Έχοντας πει ένα τεράστιο ΝΑΙ στην εναντίον μας επίθεση, μετά από δύο μήνες προσπαθεί να αναστηθεί καταγγέλλοντας τα «δεξιά» ΜΑΤ.
Αναρωτιόμαστε γιατί οι συστημικοί αριστεροί και οι ακόλουθοί τους  δεν αναρωτιούνται το αυτονόητο: αφού υποστήριξαν κάθε παρανοϊκή ιδέα καραντίνας και lock down, θα πρέπει να απαντήσουν: στην Αγίου Γεωργίου είχε ή δεν είχε συνωστισμό; Και εάν αυτοί ήταν στην κυβέρνηση, τι θα στέλνανε στην Πλατεία; ΜΑΤ ή καντίνες με δωρεάν hot dog;
Στις πλατείες υπάρχει ελπίδα. Ακριβώς επειδή στις πλατείες η «μάχη» εδράζεται στις σχέσεις και όχι σε κενά περιεχομένου «αγανακτισμένα» μπινελίκια για τους «300 πουλημένους» (πάνω πλατεία) και σε πολιτικά γεγονότα για να πέσει η «δεξιά» (κάτω πλατεία).
Στις πλατείες υπάρχει ελπίδα! Αλλά όσοι πρόσφατα τις επισκεφθήκαμε θα πρέπει να «μάθουμε» από τους παλιούς θαμώνες τους.
Στις πλατείες υπάρχει ελπίδα, στις εκεί αναπτυσσόμενες σχέσεις που έχουν βέβαια μακρύ δρόμο για να σταθούν με αξιώσεις απέναντι στο νέο ολοκληρωτισμό. Αλλά όσοι υφαίνουν «αυτόματα» μονοπάτια προς την πλατεία Συντάγματος, δεν είναι σύμμαχοι τους…