.

Η ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ (Μέρος 5ο)

Γράφαμε στο μέρος 4ο της σειράς «Η ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑΣ»: «Δεν ξέρουμε, δεν είμαστε επαρκώς διαβασμένοι. Αλλά φανταζόμαστε ότι είναι δύσκολο να υπήρξε στο παρελθόν πιο ρατσιστική κοινωνία κατά των υπερήλικων. Η δικτατορία του θεάματος μιλάει μόνο για νιότη, ομορφιά, σφρίγος, καύλα… Μιλάει μόνο για υγεία!»
Μιλώντας για πολιτισμό, αρχίσαμε να ψάχνουμε τραγούδια για ηλικιωμένους. Όχι τραγούδια με θέμα τον αιώνιο έρωτα που φτάνει ως τα γηρατειά (είναι μία προέκταση της νεότητας) αλλά τραγούδα που μιλάνε για τη ζωή, τους καημούς, τα προβλήματα, τις χαρές των γερόντων.
Για την εγκατάλειψη από συγγενείς ή για τη χαρά του εγγονιού (από τη σκοπιά του ηλικιωμένου), ή για το ζόρι της σύνταξης, για τη χηρεία, για νέους έρωτες για τις παντοτινές φιλίες, για το καφενείο και τα ματς πρέφας για φλερτ σε εκκλησίες κλπ.
Δύσκολο! Είναι πολύ δύσκολο να βρεις τραγούδια με τέτοια θεματολογία. Είναι ενδεικτικό της έκτασης του αποκλεισμού. Αυτή η κοινωνία, η κοινωνία των αποκλεισμών, έβαλε τίτλο στη διεστραμμένη χαρά της να αποκλειστεί στο σπίτι, το σύνθημα του (δακρυσμένου μπροστά σε δεκάδες κάμερες)  Τσιόδρα «Δεν το κάνουμε για την πάρτη μας – Το κάνουμε για τους ηλικιωμένους».
Λέει Ψέματα (αλλά δε κοροϊδεύει ούτε τον εαυτό της)…
Βρήκαμε τελικά ένα τραγούδι, το «Ζητάω Συγνώμη» του Μηλιώκα (πόσα ωραία κομμάτια έχει γράψει!).. «κι ήτανε μες τα γηρατειά τους τόσο απλοί / ούτε παράσημα φορούσαν ούτε λούσα / Πρόσωπα τίμια χωρίς εγωισμό / κι αν μες το πόλεμο τα πάντα είχαν χάσει / με ένα χαμόγελο και λίγο σεβασμό / όλα όσα τράβηξαν θα τα είχανε ξεχάσει». 
Αφιερωμένο σε όσους χαίρονται τους ηλικιωμένους, όχι σε όσους λυπούνται  γι’ αυτούς και σίγουρα όχι σε όσους υποκρίνονται ότι τους νοιάζονται
Εννοείται ότι όποιος θυμηθεί σχετικό τραγούδι, προτείνει…
Καθώς γράφαμε το κείμενο αυτό, πλήθαιναν τα σχόλια στην Facebook ανάρτηση του μέρους 4ου της σειράς «Η ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΕΠΙΒΙΩΣΗ ΤΗΣ ΤΡΙΤΗΣ ΗΛΙΚΙΑ». Κάποιοι μας ενθάρρυναν (είχε μία σημασία παραπάνω για εμάς σε εκείνο τον τόπο σχολίων) και κάμποσοι άλλοι, διαβάζοντας δύο τρεις αράδες, θεώρησαν ότι «κοροϊδεύουμε» τους ηλικιωμένους κι έτσι εύκολα αποφάσισαν αν μας απαξιώσουν ή να μας βρίσουν γραπτώς.
Τα ξαναγράψαμε: το να μην αντέχεις να διαβάσεις ένα κείμενο 400 μόλις λέξεων, αλλά να νιώθεις μία χαρά να εκφράσεις άποψη (για το κείμενο που δεν διάβασες) δεν είναι παρεξήγηση, είναι «σημείο των καιρών».
Ξεχωρίσαμε ωστόσο δύο σχόλια κριτικά, που μας είναι χρήσιμα για το κείμενο αυτό. Το ένα είναι της Σταυρούλας Μαρκογιαννοπουλου που ανάμεσα σε άλλα αναφέρει «Ωραία τα λέτε άλλα με περισσότερο σεβασμό».
Το άλλο είναι της Ροζανα Παπαδοπουλου που γράφει «Μακάρι να γεράσουμε και να περνάμε όμορφα με τους συνομηλίκους μας τώρα το τι λέει ο κάθε ηλίθιος σκασίλα μας μεγάλη».
Πράγματι το άρθρο γράφτηκε από νέους / μεσήλικες προς νέους / μεσήλικες, έχει το κουσούρι του αντιρατσισμού, στον οποίο μιλάνε οι μη αποκλεισμένοι για τους αποκλεισμένους.
Χαιρόμαστε (είναι τιμή μας) που ανοίγουμε μία κουβέντα για το ρατσισμό κατά της τρίτης ηλικίας, θυμόμαστε ωστόσο ότι τον τελευταίο λόγο τον έχουν οι ίδιοι οι ηλικιωμένοι.
Οπότε πράγματι εκφράσεις όπως «κωλόγεροι» μπορεί να τίθενται στο κείμενο για να αναδείξουν το ρατσιστικό τρόπο που σκέφτονται και πράττουν κάποιοι, ωστόσο και πάλι μπορεί να πληγώνουν έναν ηλικιωμένο που τις διαβάζει.
Θα το ‘χουμε στο νου μας λοιπόν το «περισσότερο σεβασμός», στην αρχή μας φάνηκε «γεροντική» παραξενιά, στη συνέχεια καταλάβαμε τη σημασία του.
Στην τελική το πιο αντιρατσιστικό που γράφτηκε σε εκείνο τον ψηφιακό τόπο ήταν το (με δικά μας λόγια) «γραμμένους τους έχουμε τους ρατσιστές, θα περνάμε καλά στις κοινότητές μας!».
Όχι λοιπόν σε αυτούς που γράψανε τη μα@@@α τους χωρίς να διαβάσουν το κείμενο, αλλά σε όσους κατάλαβαν το αντιρατσιστικό περιεχόμενο αλλά πληγώθηκαν / στενοχωρήθηκαν από την τραχιά / νεανική μας γλώσσα, αφιερώνουμε ειδικά το «Ζητάω Συγνώμη» του Μηλιώκα…